Postbus 10.000, 2620 Hemiksem info@hvk-aem.be +32 3 887 82 42

Project SUNDAY SCHOOL IN A BOX – China

Vandaag is het in China verboden voor kinderen om betrokken te zijn bij eender welke activiteiten van de kerk. Kinderen uit christelijke gezinnen worden in China niet alleen buitengesloten. Ze worden ook op school geïndoctrineerd met het communistische idee dat christenen “slecht” zijn en God niet bestaat. Daarnaast worden ook vele christelijke ouders opgepakt en gearresteerd.


“Een jaar geleden werd mijn man, Su, opgepakt en moest hij de gevangenis in. Ineens stond ik er alleen voor met vijf kinderen.”


Een moeder uit China

Als Hulp aan de Verdrukte Kerk willen we hierop reageren met de campagne ‘Sunday School in a Box’ (SSB). In het komende jaar zullen we meer dan 5000 ‘legale’ zondagschool pakketten uitleveren doorheen China. De materialen in dit pakket is speciaal ontworpen om ouders in staat te stellen om hun kinderen de lengte, de breedte, de hoogte en de diepte van het christelijk geloof mee te geven.

Elke SSB bereikt een aantal van ongeveer 5 kinderen en kost €50,00/box.
Het komt dus neer op een € 10,00/ kind.
Elke box bestaat uit: de legale kinderbijbels, een compacte videospeler en een uitgebreid leerplan van digitale bronnen voor ouders en kinderen.

Waarom specifiek dit project?

We geloven dat het huis de plaats is waar de strijd om het christelijk geloof wordt gewonnen of verloren in elk land in elke generatie. Als Chinese christelijke ouders geen uitgebreide, nuttige hulpmiddelen krijgen om hun kinderen in het geloof groot te brengen, zullen die kinderen in de komende jaren de eerste lijn van vervolging tegen de kerk worden.

Dit kunnen we niet zonder uw hulp. We willen u daarom vragen om met ons dit project te steunen en samen naast onze Chinese broers of zussen te staan. Helpt u mee?

STEUN

“Zonder gebed stel ik niets voor!”

Suta, een jonge evangelist uit India, werd ernstig mishandeld omdat hij het Evangelie deelde met de inwoners van een hindoedorp.

De video ‘Suta’ laat zien hoe God op wonderlijke manieren werkt en hoe belangrijk gebed is voor evangelisten in de frontlinie. Of zoals Suta zelf zegt: “Ik ben maar een eenvoudige man. Zonder gebed stel ik niets voor.”

Vastberaden

Drie mensen kwamen in 2017 om bij aanvallen tegen christenen in Zuid-Ethiopië. Tientallen huizen werden verwoest. Christenen hadden de moed gemakkelijk op kunnen geven door deze gebeurtenissen. In plaats daarvan zijn kerkleiders toegewijd in het bemoedigen van hun gemeenteleden.

Nu, twee jaar later, zijn de kerken in het gebied sterker dan ooit. De kerkgang is verdubbeld in een kerk en een ander heeft twee dochtergemeentes gesticht. Een voorganger vertelde een zusterorganisatie van HVK dat de liefde en vastberadenheid van christenen na de aanvallen moslims inspireerde om te vragen hoe zij ook volgers van Christus kunnen worden. Gods glorie is zichtbaar.

Bid dat meer harten zich gewonnen geven aan Christus. 

The Martyrs Carpool

‘The Martyrs Carpool’ is serie waarin we een ritje maken door België met broers en zussen uit de vervolgde kerk. Tijdens het rijden is er tijd voor een boeiend gesprek.

1e Aflevering: Helen Berhane uit Eritrea – juni 2019

“Wanneer we zingen betekent dat niet dat we alles hebben. Ik aanbid God juist wanneer het moeilijk gaat.” – Helen Berhane

Helen Berhane

MEER VAN DIT?
In de toekomst volgen er meer van deze afleveringen. Blijf dus zeker op de hoogte en kijk regelmatig naar deze pagina!

Kijk in de tussentijd alvast eens naar andere video’s op ons YouTube kanaal:

Een bijzondere voetwassing

Wat als je niet ‘sterk’ bent? Wat als je op ‘het moment suprême’ Jezus verloochent…? 

Gekruide kip

Ik liep over het parkeerterrein van onze kerk toen de walm van een warme maaltijd op mij afkwam. Toen ik drie minuten later in de kerkbank zat, rook ik het weer. Vreemd.

Een tiental seconden later snuffelde ik aan mijn jasje. Toen kon ik er niet meer om heen: ik rook het gekruide-kip-gerecht van eerder die dag. Het leek wel of alle geurhoudende stofjes hun toevlucht hadden gezocht in mijn kleding. Mijn hart sloeg een paar keer over, in de kerk ruik ik liever naar een goeie eau dé parfum…

Vergrootglas

Vanaf de geur-ontdekking leek ik opeens onder een vergrootglas te liggen, man, wat schaamde ik mij. Ik beeldde mij in hoe de banken achter mij fluisterend overlegden over de herkomst van die warme-maaltijd- walm. Daar ging mijn imago. Er zat opeens een ‘luchtje’ aan mijn zo onberispelijke zondagse voorkomen…

In de kerkbank moest ik denken aan “Naomi” en “Ruth”, moeder en een dochter uit Nigeria. Opeens hing er een luchtje aan ze. En dat luchtje werd vergezeld van een flinke portie schaamte en schuldgevoel.

Gekidnapt

Het was een reële angst voor christenen in dat gebied. Het overkwam Naomi en Ruth. Midden in de nacht werden ze gekidnapt door leden van Boko Haram, een terreurgroep. Voor de zon opkwam, waren ze mishandeld en verkracht.

“Als jullie christen blijven, dan schieten we je naar die hemel van jullie”

Die volgende dag kwam het moment dat ze hadden verwacht. “Als je christen wilt blijven, dan mag dat”, riep de aanvoerder. Hij zwaaide met zijn geweer. “Maar dan schieten we je naar die hemel van jullie.”

Verbrijzeld imago

Toen het geweer op hen werd gericht, grepen Naomi en Ruth de laatste reddingsmogelijkheid die er was. Ze spraken de islamitische geloofsbelijdenis na en waren vrij.

Bevend, schichtig keerden ze terug naar huis. Beladen met schaamte en een schuldgevoel van heb-ik-jou-daar. Ze waren vrij, ja dat was zo. Maar hun imago was verbrijzeld. Ze konden zichzelf niet meer vergeven, laat staan dat een ander dat kon…

Water en tranen

De twee paar ogen staarden naar de grond toen onze collega’s deze twee vrouwen bezochten. Welke woorden konden hen bevrijden van dit ‘luchtje’? 

Mijn collega’s vroegen om een schaal en wat water. Liefdevol wasten ze de voeten van beide christenvrouwen. Ondertussen vertelden ze over de vergeving van Christus. Ze vertelden hoe Hij naar Petrus had gekeken. Zijn liefdevolle blik was zichtbaar in dat Nigeriaanse hutje. Kun je de tranen voorstellen?

De voetwassing van Naomi en Ruth

De voetwassing van Naomi en Ruth

Toen ik zondag in de kerkbank zat – met mijn gekruide kip walm – hoorde ik ook over Jezus. De menswording van de God Die we niet onder ogen kunnen komen.

Deze Jezus was het die de melaatse aanraakte en zei: ‘Ik wil, word gereinigd’. De Jezus Die de voeten waste en het brood brak. Ja, Jezus Die tot zonde gemaakt werd zodat wij gerechtigheid zouden worden in Hem.

Overschatten

Het verhaal van Naomi en Ruth illustreert de waarde van onze bezoeken aan christenen die leven onder vervolging. Echt, je kunt de waarde daarvan niet overschatten! Bedankt dat u dit mogelijk maakt!

Sri Lanka – Ontmoet de slachtoffers…

Wie van jullie is er bereid om voor Christus te sterven?” Alle kinderen van de zondagsschool steken de hand op. Enkele minuten later ontploft de bom…

Je hebt ongetwijfeld gehoord en gelezen over de aanslagen in Sri Lanka afgelopen weekend. Hierbij een korte update:

  • bij negen aanslagen op hotels en kerken In Sri Lanka vielen meer dan driehonderd doden en vijfhonderd gewonden;
  • de aanslagen werden nagenoeg tegelijk gepleegd door zelfmoordterroristen;
  • de islamitische terreurgroep IS claimt achter de aanslagen te zitten.

In uitgebreide nieuws artikelen (VTM, VRT,…) krijgen slachtoffers een gezicht. Tenminste, vooral de buitenlandse slachtoffers. Wij willen graag de getroffen christenen uit Sri Lanka zelf onder je aandacht brengen.

Een van de kerken die werd getroffen is de Zion Church in de stad Batticaloa. De zondagsschool was net afgelopen en de samenkomst stond op het punt om te beginnen. Het was alleen nog wachten op een van de voorgangers, ds. Kanapathipillai Deivendiran. Hij zou preken over opstanding en leven.  

Voor de dienst was er zondagsschool voor de kinderen en tieners, zo vertelt Caroline, een van de leidsters.

“Vandaag dachten we met de kinderen na over Pasen. We vroegen de kinderen wie van hen bereid zou zijn om voor Christus te sterven. Iedereen stak zijn hand op. Minuten later kwamen de kinderen het kerkgebouw binnen voor de samenkomst. Precies toen ontplofte de bom. De helft van de kinderen overleed direct.” 

Een van de kinderen die overleed is Jackson, een tiener van dertien jaar.


Foto: Kinderen steken tijdens de zondagsschool van de Zion Church hun hand op.

Ds. Kumaran ving de vermoedelijke dader op bij de deur. Hij zag gelijk dat het een onbekende bezoeker was; hij keek ietwat onwennig om zich heen. Kumaran informeerde naar de naam van de gast. “Ik ben moslim en wil graag de kerk bezoeken”, antwoordde de jonge man.  

Omdat het tijd was om de samenkomst te beginnen, liep Kumaran naar voren. De knal was oorverdovend en geheel onverwacht. Toen de dominee zich op trillende benen omdraaide, zag hij enkel het bloed van zijn gemeenteleden. Op de grond. Op de banken. Tegen de muur. Kumaran zag toe weerloos hoe de wrede dood het paasfeest bestormde

Chaos na de aanslag op de Zion Church | Beeld: Twitter/danishkanavin

Chaos na de aanslag op de Zion Church | Beeld: Twitter/danishkanavin

In gedachten zie ik het verwoeste gebouw van de Zion Church. Ergens staat een kruis. Zwartgeblakerd. De schaduw ervan valt over de namen van jouw en mijn broers en zussen die als het ware zijn ingebijteld in de stenen vloer. Jackson was hier. Ramesh was hier.

Tientallen onbekende namen. Broers en zussen wiens leven is weggezonken in de niets-en-niemand-ontziende dood.

Opeens een golf van herkenning. Is dat…? Was Hij er dan ook? Ja, dat moet wel. In mijn verdriet was ik het haast vergeten. Jezus. Ook Zijn Naam staat gebeiteld in het stenen graf. Ook Hij was er. Maar nu niet meer. Hij is opgestaan en Hij leeft. “Ik ben dood geweest en zie, Ik ben levend tot in alle eeuwigheid.”

– Arco (medewerker v/e zusterorganisatie van HVK) –

Het paasfeest is een getuigenis van hoop en bemoediging. Voor onze broers en zussen in Sri Lanka die treuren vanwege hun gemis. Ook voor jou.

Lezer, door welke moeilijkheden jij ook gaat en wat je ook meemaakt. Je mag altijd zeggen: Jezus was er. Hij heeft in alles geleden, staat in de Hebreeënbrief. Hij is in alles verzocht geweest. Verlies. Vermoeidheid. Ziekte. Eenzaamheid. Alles.

Jezus was er niet alleen. Hij is er. Hij is levend tot in alle eeuwigheid en Hij is met ons tot de voleinding van de aarde.

Laten we naast onze broers en zussen in Sri Lanka staan door ons gebed.

HULP GEVRAAGD

Samen met onze zusterorganisaties willen we de slachtoffers en nabestaande van de aanval in Sri Lanka financieel steunen en bijstaan in hun noden. We voorzien de volgende zaken:

  • Dringende medische bijstand
  • Medische bijstand op lange termijn
  • Hulp a/d slachtoffers die hun primaire inkomen kwijt zijn.
  • Pastorale zorg en traumacounseling
  • Eerste levensbehoeften zoals voeding en kleding

Om in deze zaken te voorzien hebben wij uw hulp nodig. We hebben uw gift nodig om concreet naast de slachtoffer te staan. Wilt u uw broers en zussen in Sri Lanka ondersteunen met uw gift?

Noteer dan Sri Lanka in de referentie van uw overschrijving.

STEUN

Petr Jasek zat veertien maanden in een Soedanese cel

“De Heilige Geest leerde me wat het betekent te wachten”

Ze noemden hem vies varken of vuile rat. Ze sloegen hem met een stok op zijn schouders, vingers en in zijn maag. Ze lieten hem lang staan of uren zitten met gekruiste benen. Hij moest hun kleren wassen en de wc schoonmaken met zijn blote handen. Petr Jasek, christen uit Tsjechië zat in Soedan gevangen met IS-jihadisten als celgenoot. Ondanks de marteling en vernedering ervoer hij een diepe vrede, zoals hij nog nooit had meegemaakt.

Twee jaar eerder had Petr Jasek een droom, waarin hij in een gevangenis leek te zitten. “Ik zag duidelijk een zware metalen deur, gelig-wit met een klein raampje erin. Ik hoorde duidelijk de klik van de deur toen hij gesloten werd. Ook zag ik in mijn droom dat ik gevangen zat op het moment dat mijn dochter afstudeerde aan de medische faculteit. De droom verontrustte me maar ik wilde het niet delen, zelfs niet met mijn vrouw. Later vergat ik de droom. Maar op het moment dat ik in de cel werd gezet, wist ik het weer. De deur zag er precies hetzelfde uit. Ik denk dat de Heere me al lang van tevoren heeft voorbereid.”

Petr Jasek bezocht vele landen in Afrika om de vervolgde kerk te steunen.

Petr Jasek, regiomanager Afrika van Voice of the Martyrs, een zusterorganisatie van HVK, reisde in december 2015 naar Soedan om na te gaan hoe de situatie daar voor christenen was. “Een Soedanese voorganger toonde me foto’s van verwoeste kerken, vernield op bevel van de regering. Dat alarmeerde me.” Soedan is streng islamitisch en wordt geleid door Omar Al-Bashir, door het Internationaal Strafhof in Den Haag aangeklaagd voor oorlogsmisdaden en misdaden tegen de menselijkheid in Darfur.

Brandwonden

In Soedan ontmoet Petr Jasek christenen. Ook schenkt hij geld voor medische hulp aan een christelijke student die ernstige brandwonden had opgelopen tijdens een demonstratie. Nadien vertrekt hij naar de luchthaven.

Hij heeft zijn boardingpass al als hij plotseling op zijn schouder wordt getikt door iemand van de Soedanese veiligheidsdienst. Jasek denkt aan een routinecheck, maar ziet dat het serieus wordt als uit foto’s blijkt dat hij elk moment van zijn verblijf gevolgd is. Hij wordt overgebracht naar een gevangenis in de hoofdstad Khartoem.

Jasek blijft rustig. “Ik was de hele tijd aan het bidden, zelfs al toen ze mijn spullen doorzochten. Op de een of andere manier was de klik een bevestiging dat de Heere me had gewaarschuwd had voor deze situatie.”

Islamitische gebedsoproep

In de eenpersoons cel waarin hij terechtkomt, liggen zes mannen die vijf keer per dag hardop bidden en hardop of zingend uit de Koran lezen. Zijn celgenoten gebruiken Jasek als slaaf. „Ik dacht de hele tijd aan Jezus en wat Hij ervaren had, en loofde en eerde God. Ik zag Hem duidelijk voor me en ervoer de grootste vrede ooit.”

Zijn celgenoten gebruiken hem als slaaf: hij moet hun kleding wassen en met blote handen de wc schoonmaken. Ook laten ze hem lang staan of zitten en slaan ze hem met een houten stok. “Ik dacht de hele tijd aan Jezus en wat Hij ervaren had, en loofde en eerde God. Ik zag Hem duidelijk voor me en ervoer de grootste vrede ooit. Tijdens de mishandelingen bad ik zelfs voor mijn familie en andere gevangenen.”

Niet boos

Jasek is niet boos op de moslimextremisten die zijn leven bedreigden. Hij kijkt terug zonder haat. “Op het moment dat ik God loofde en eerde, gaf God me de troost en kracht om niet terug te slaan toen ze mij sloegen. Het was een bovennatuurlijke kracht die ik kreeg om dit te verdragen.”

Ik huilde

Op een avond werden er veertien jonge Eritreërs gearresteerd, vanwege het illegaal oversteken van de grens. Een innerlijke stem spoorde mij aan hen het Evangelie te vertellen. Ik vertelde hen dat ik vroeger wilde vluchten uit mijn land vanwege het communisme, maar dat God daar een taak voor mij had. Zeker twee van hen bekeerden zich. Ik huilde. Ik weet zeker dat ik een aantal terugzie in de hemel. Ik kreeg vrede, dankte God en zag duidelijk dat Hij een opdracht voor me had. Ik stopte met mijn waaromvragen en begonnen te bidden: hoe wilt U mij gebruiken?”

Nog een les die Petr leerde: “In het westen zijn we gewend aan ‘instant-christendom’. Je bidt en ontvangt het meteen, right now in de naam van Jezus. Maar de Heilige Geest liet me zien wat het betekent te wachten op de Heere en zijn nabijheid te zoeken.

Kapel

Soms heeft Jasek contact met de Soedanese broeders die samen met hem zijn opgepakt. “Als we konden, riepen we elkaar bijbelverzen toe. In één gevangenis konden we zelfs de hele dag samen doorbrengen. Er was een kapel waar we om de beurt preekten voor gevangenen. Zo preekte ik over Johannes 15, over Jezus als de ware wijnstok. Sommige bijbelpassages had ik al vaak gelezen, maar de Heere ontsloot de teksten. Het was een onvergetelijke tijd. We baden niet meer om vrijlating maar wisten dat we er moesten zijn om het Evangelie te brengen, jonggelovigen te bemoedigen en het werk te doen dat God had voorbereid.”

Hongerig

Jasek zat in vijf gevangenissen.  Na maanden gevangenschap krijgt Petr eindelijk een Bijbel. “Ik had er al vaker om gevraagd, omdat moslims wel een Koran hadden, maar ik werd uitgelachen. De Tsjechische ambassadeur had een Bijbel meegebracht en tot mijn verrassing mocht ik die houden. Ik stond bij het celraam voor licht en kon zo de Bijbel lezen tussen acht en vier uur. Ik las van Genesis tot Openbaringen in drie weken, zo hongerig was ik naar het Woord. Omdat ik geen pen of papier had, kerfde ik verzen in de muur om te onthouden. Dit was een bijzondere tijd voor mij en God gebruikte deze om mezelf op te bouwen.

Petr wordt beschuldigd van onder meer spionage, waarop levenslange gevangenis of de doodstraf staat. “Toen ik hoorde over een mogelijke doodstraf, dacht ik aan het vers waarin Jezus na zijn opstanding aan Petrus driemaal vraagt: Hou je van mij? Daarna zegt hij: toen je jong was, ging je waar je wilde, maar nu je ouder bent, zal je geleid worden naar plaatsen waar je niet wilt zijn (naar Joh 21:18). Ik ging door met God te prijzen en met het systematisch uit mijn hoofd leren van bijbelverzen. Want ik wist niet hoe lang ik mijn Bijbel zou hebben.”

Petr’s bijbel die hij ontving in de gevangenis. Hij schreef vele lessen op die God heb leerde in de gevangenis.

Vrij

Onverwacht komt Jasek vrij, na een bezoek van een Tsjechische minister aan Soedan. Enkele seconden voor zijn vrijlating leest Petr Psalm 126:1,2. Meteen daarna kwam de gevangenisdirecteur: ‘Petr, je wordt vandaag vrijgelaten.’

Petr Jasek leerde hoe belangrijk het is te bidden voor de families van gevangen christenen. “We waren het er alledrie over eens dat niet wij degenen waren die het meest leden, maar onze families. Wij wisten in welke situatie we ons bevonden en wij waren met God. Maar onze families hadden geen enkele informatie. Voor hen was het heel belangrijk te weten dat christenen wereldwijd aan het bidden waren. Voor de gevangenen bid ik niet alleen om hun vrijlating, maar ook dat de Heere hen de bovennatuurlijke vrede uit Fil 4:7 geeft. Want als gevangenen deze vrede hebben kan hen niets overkomen.”

Intussen zijn ook de voorgangers en medegevangenen Hassan Abduraheem en Abdulmonem Abdumawla vrijgelaten. Prijst de Heer!

Petr Jasek samen met zijn vrouw en kinderen.

Meer getuigenissen en verhalen als deze lezen?

Abonneer je dan op ons gratis maandblad ” de STEM der Martelaren”

Geef je op

‘Hoe meer vervolging, hoe meer groei’

In oktober 2018, bezocht ex-hezbollah strijder Daniel Shayesteh ons belgenland. Vandaag de dag is hij een radicale volger van Jezus en zet hij zich in om het evangelie te verkondigen onder moslims. Tijdens zijn bezoek aan België deelde hij wat over de vervolging in Iran en in andere moslim landen.

Open deuren

Vandaag de dag is Iran het enigste land dat geregeerd word door een Islamistische Theocratie. Vandaag de dag zien we echter dat het Iraanse volk hier niet meer tevreden mee is. Ze hebben geen vertrouwen meer in hun islamitische regering en willen de Islam buiten. Het is dankzij deze ontgoocheling dat er nieuwe deuren geopend zijn voor het evangelie van Christus. Via de TV en het internet komen vele moslims tot bekering en groeien de huiskerken in Iran aanzienlijk. De overheid vecht echter terug vechten met alle mogelijke middelen om Gods opwekking te stoppen.

Vervolging in Iran

In dit offensief beleid tegen het christendom zijn al vele christenen gestorven en tientallen christenen zitten lange gevangenisstraffen uit. Huiskerken zijn in het land verboden en in de geregistreerde kerken die zijn toegestaan, mag geen Farsi gesproken worden, de moedertaal. Met name christenen met een moslimachtergrond lopen groot gevaar.

Dr. Daniel verteld ons over de vervolging in Iran. Bekijk de video:

Hoop

Desondanks de vervolging in Iran, is het christendom de afgelopen jaren explosief gegroeid. De cijfers variëren van enkele honderdduizenden tot een miljoen christenen. “Hoe meer vervolging, hoe harder de kerk groeit’’, zegt Daniel Shayesteh. “Mensen vragen zich af wat er mis is met het christendom en gaan zich er uit nieuwsgierigheid juist in verdiepen. Wat ook meespeelt is dat Iraanse ex-moslims die in het westen wonen erg uitgesproken zijn in het delen van hun geloof, ook via social media. In Iran zelf trouwens ook. Bekeerlingen vinden het lastig om over het geloof te zwijgen en zijn vaak bereid er een hoge prijs voor te betalen. “Er is een vruchtbare voedingsbodem voor het Evangelie en de groei van de kerk zal doorgaan. Dat geeft hoop voor de komende jaren.”

Daniel Shayesteh richtte in Australië de organisatie Exodus from Darkness op. Via deze organisatie maakt hij onder andere christelijke tv-programma’s die in islamitische landen worden uitgezonden via satelliet en internet. In veel programma’s gaat Daniel in op de verschillen tussen het christendom en de islam. Veel moslims leren via de programma’s Jezus kennen.

Mee helpen?
Hulp aan Verdrukte Kerk steunt Daniel in deze bediening. Wilt u dit ook?
Naast u gebed mag u steeds een gift overmaken met vermelding: IRAN

STEUN

Benieuwd naar het getuigenis van Daniel? Lees het HIER

Van Terrorist naar Evangelist

Hij stond aan de wieg van de islamitische terreurorganisatie Hezbollah en was vervuld met haat tegen joden en christenen. Ruim dertig jaar later is de Iraanse Daniel Shayesteh een evangelist die moslims in Iran, maar ook in andere islamitische landen probeert te overtuigen van de waarheid van het Evangelie.

Ex-Hezbollah-strijder op de bres voor het Evangelie

Daniel groeide op in een doorsnee islamitisch gezin. Hij kon goed leren en zijn ouders investeerden daarom flink in hem. Hij werd het religieuze uithangbord van de familie. “Ik leerde snel de Arabische taal om de Koran te lezen en voor te kunnen dragen. Omdat slechts weinigen dit kunnen, werd ik uitgenodigd om bij religieuze ceremonies uit de Koran voor te lezen. Ik werd al snel een bekendheid en mensen keken tegen me op.

“Op het briefje stond: je zult christen worden. Ik schrok en schaamde me vreselijk!”

Toekomst

Hoewel hij een grote afkeer had van het christendom, werd Daniel al op jonge leeftijd op een opmerkelijke manier geconfronteerd met Jezus. “Ik was twaalf jaar en speelde met andere jongens. Een van hen nam een vel papier en deelde het in zeven stukjes. Op elk papiertje schreef hij iets. Vervolgens werden alle papiertjes in elkaar gevouwen, in een doos gestopt en goed door elkaar geschud. Iedereen moest een papiertje uit de doos halen. Op het papiertje stond geschreven wat je toekomst zou zijn. Toen mijn vrienden de papiertjes openden, stond er: je wordt leraar. Of: je wordt legerofficier. De volgende zou burgemeester worden. We klapten en hadden veel lol met elkaar. Toen ik aan de beurt was en het briefje opende, stond er: je zult christen worden. Ik schrok en schaamde me vreselijk, want ik stond bekend als een religieuze jongen. Ik werd erg boos en schreeuwde tegen mijn vriend die de briefjes had geschreven: ‘Ik ga je afmaken.’ Hij begon te huilen en antwoordde: ‘Je hebt dat briefje toch zelf gepakt? Je hebt ook kunnen zien dat ik de papiertjes goed door elkaar heb geschud.’ Hij had gelijk. Ik ben weggelopen en ging in een hoekje zitten huilen.”

Radicaal

Daniel studeerde aan de universiteit en ontwikkelde zich tot een radicale moslim. Het is de tijd waarin Ayatollah Khomeini de geestelijk leider was van Iran. Daniel had aanvankelijk veel respect voor hem. “Ik wijdde me volledig aan hem toe en beloofde samen met mijn vrienden elke Iraniër radicaal te maken en de islam over de hele wereld te verspreiden.” Het grote enthousiasme voor Khomeini verdween toen bleek dat de geestelijk leider zijn beloften niet nakwam. Daniel werd al snel een vijand van het regime en moest vluchten naar Turkije. Zijn vrouw en drie kinderen liet hij in Iran achter

Daniel trainde jonge mannen en vrouwen in militaire tactieken en in het maken van zelfmoordbommen.

Opgelicht

In Turkije probeerde Daniel een nieuw leven op te bouwen. Na twee jaar bezocht hij er een kerk. “Ik was op zoek naar een voormalige zakenpartner die me had opgelicht. Hij was er met mijn geld vandoor gegaan en naar Duitsland gevlucht. Hij kwam wel eens in die kerk en ik hoopte er informatie over hem te krijgen. Voor de eerste keer in mijn leven ging ik naar een kerk. De christenen daar beloofde me te helpen en moedigden me aan om terug te komen..  Ik miste geen enkele zondag. Lachend: ‘vanwege mijn geld’.

“Voor mij waren christenen lelijke, immorele en onreine mensen.”

Daniel en zijn vrouw Mary voor hun bekering.

Droom

“Op een nacht droomde ik van een aardbeving met vuur en wind. Ik was op dat moment in het huis van mijn vader. Het was erg beangstigend. Huizen werden vernietigd en mensen stierven. Ik riep tegen God: ‘Laat me niet sterven alstublieft. Help mij. Toen zag ik een licht en hoorde een stem die zei: ‘Ik ben Jezus en Ik zal je helpen. Ga uit je vaders huis.’  Ik rende naar buiten en toen stortte het huis in elkaar. Toen ik wakker werd, besefte ik dat het een droom was. De zondag erop preekte de dominee over het huis op de rots. Alles wat ik in de droom gezien had, kwam in de preek voorbij. Ik begreep dat ik afscheid moest nemen van alle tradities die ik van mijn voorvaderen geërfd had.”

Bekering

Daniel bekeerde zich tot het christendom en kort hierna kon zijn vrouw ook naar Turkije komen. Zij leerde Jezus ook via een droom kennen. Met hun drie kinderen vertrokken ze in 1991 naar Australië, waar Daniel een bediening kreeg om via de media moslims te bereiken met het Evangelie. Dit levert bedreigingen op, maar het maakt hem niet bang. “Zolang God me wil gebruiken om moslims over Gods liefde te vertellen, zal me niets overkomen. Als het anders is, dan is het ook goed.”

Daniel en zijn gezin na hun bekering

Achter Jezus aan!

Daniel reist nu de wereld rond met zijn getuigenis en stichtte de organisatie Exodus From Darkness die zicht focust om het evangelie onder moslims te brengen. In 2018 bezocht hij enkele kerken in België en vertelde zijn verhaal. Ook verteld hij meer over de vervolging in Iran en andere moslim landen. Lees HIER meer en bekijk de video.

Meer getuigenissen als deze?

Elke maand delen wij een getuigenis als deze in ons gratis maandblad: De STEM der martelaren. Als u wilt, kunt u deze thuis ontvangen in uw brievenbus.

Doe ik wel genoeg?

Foto: Reza uit Iran leerde een belangrijke les in, jawel, de gevangenis.

Doe ik wel genoeg voor God? Moet ik niet meer mensen het Evangelie vertellen?

Af en toe –  best vaak eigenlijk – maak ik me zorgen: doe ik wel genoeg voor God? Moet ik niet meer mensen het Evangelie vertellen? Zo vaak heb ik aandacht voor onbelangrijke zaken. Uren vliegen voorbij terwijl ik scroll op Facebook, dwaal in webwinkels of mezelf vermoeid met oneindige nieuwsstromen. Als ik straks voor Gods troon sta, hoeveel mensen staan dan achter me die ik over Hem heb verteld en die daardoor tot geloof zijn gekomen?

Duizenden dvd’s

Reza (36) uit Iran worstelde met hetzelfde als ik. Twaalf jaar geleden kwam hij tot geloof nadat hij Jezus uit de Bijbel had vergeleken met de Jezus uit de Koran. Vol enthousiasme begon hij het Evangelie te delen. Samen met andere christenen verspreidde hij Bijbels onder moslims. Ook kopieerde en verspreidde hij duizenden cd’s en dvd’s met de blijde boodschap.

Reza deelt evangelisatiemateriaal uit

Reza wilde mensen naar de Heere Jezus brengen en helpen om Gods Koninkrijk te bouwen. Maar, zijn motief om dat te doen, veranderde langzamerhand. Hij maakte zich meer zorgen over het aantal mensen dat hij bereikte dan over de mensen zelf.

Achtervolging

Op een zomerdag in 2011 reed Reza samen met een christelijke vriend op een motor naar een aantal onbereikte dorpen in het noordwesten van Iran. Ze deelden Nieuwe-Testamenten uit aan iedereen die er een wilde.

Plotseling ontdekten ze dat ze gevolgd werden. De geheime politie joeg achter hen aan. Reza’s vriend dreef de snelheid op maar raakte met bijna 100 kilometer per uur een steen. De twee evangelisten vlogen door de lucht.

Tralies

De twee mannen raakten gewond, maar overleefden de val. Ze werden meegenomen en gevangengezet. Eenzaam, hongerig en extreem bezorgd over de martelmethoden die hem mogelijk te wachten stonden, zat Reza in zijn cel. Zijn gedachten buitelden over elkaar heen. Wat zou er gebeuren? Alles wat hij kon doen was bidden.

Gaandeweg zijn gevangenschap merkte Reza dat God zijn hart veranderde. Hij kwam tot de ontdekking dat hij zijn hoop niet volledig op Christus had gevestigd.

“Dit was de belangrijkste ervaring die ik in de gevangenis had.”

Reza

Gevangenis-theologie

Reza zegt daarover: “Dit was de belangrijkste ervaring die ik in de gevangenis had. Als christenen kunnen we dingen opbouwen zonder onze hoop op de hemel te richten. Soms willen we in deze wereld resultaten zien. Dat heeft een vernietigende uitwerking op onszelf en op anderen.”

Hij vervolgt: “Als ik nu terugkijk, dan ben ik dankbaar dat de Heere me dit liet meemaken omdat het mijn karakter sterker maakte. Ik wist dat er zo veel dingen waren in mijn eigen christelijke theologie die moesten worden veranderd. Ik denk dat God deze ervaring gebruikte om dit te doen.”

Wat een les voor mij. Het gaat niet om aantallen en resultaten. Het gaat enkel om dienen. Om het houden van God en mensen. Ik schrijf het op: God en mensen. En bid: “Heere, geef mij een sterk karakter en vurige liefde.”

Welnu dan, laten ook wij, nu wij door zo’n menigte van getuigen omringd worden, afleggen alle last en de zonde, die ons zo gemakkelijk verstrikt. En laten wij met volharding de wedloop lopen die voor ons ligt, terwijl wij het oog gericht houden op Jezus, de Leidsman en Voleinder van het geloof. – Hebreeën 12:1-2a

Hoe liep het af met Reza?

Reza is na zijn vrijlating naar een ander land gevlucht waar hij daar wonende Iraniërs blijft opzoeken met Gods Woord. Wil je voor hem bidden?